WEBLOG
zondag 7 maart 2010
geschreven door: Bert
This blog is now located at http://weblog.bertvandewiel.nl/.
You will be automatically redirected in 30 seconds, or you may click here.
For feed subscribers, please update your feed subscriptions to
http://www.bertvandewiel.nl/weblog/rss.xml.
gepost door Bert om 08:52
zaterdag 27 februari 2010
geschreven door: Bert
De foto's vind je hier: http://www.vancouver.loekenbert.nl
En dit is het filmpje:
gepost door Bert om 13:31
vrijdag 26 februari 2010
geschreven door: Loek
Zo ook de derde dag, die we helemaal voor onszelf hadden om de stad in te gaan. Dankzij internet op de kamer, was ik er achter gekomen dat er nog een mogelijkheid was om de stad in te gaan. Op zich is de SkyTrain wel de meest snelle manier, maar met miljoenen extra toeristen in de stad vanaf een uurtje of 11 tot laat in de avond ook de meest overbevolkte manier. Maar met een beetje surfen had ik een bus ontdekt, die ons vanaf het Metrotown busstation, rechtstreeks naar Stanley Park bracht. En zeker op de heenweg, bleek dat een perfecte manier om naar het Vancouver Aquarium te gaan, dat in Stanley Park gevestigd is. Eigenlijk stond dat Aquarium op onze eerste dag al op het programma, maar aangezien we die gehuurde fietsen niet op slot konden zetten vonden we dat toch een beetje riskant.
De bus zette ons nagenoeg voor de deur van het Aquarium af en zowat direct na de opening liepen wij binnen. Zoals de dagen ervoor waren we weer vroeg wakker, hadden we op tijd ontbeten en waren we, voordat de grote toeristenstroom op gang kwam, er al weer op uit getrokken. Bij aankomst konden we meteen een dolfijnenshow bekijken, waarbij op een leuke manier van alles werd uitgelegd over de dieren. Het was niet een super gelikte kunstjes show, maar de kunstjes werden meer gebruikt ter verduidelijking van de informatie, wat een hele leuke show opleverde. Aangezien het een erg uitgebreid aquarium is, hebben we er de hele ochtend doorgebracht en hebben we niet alleen dolfijnen, beluga’s, zeehonden en otters gezien, maar ook allerhande tropische vissen, kwallen en zelfs een 4D-versie van scènes uit Planet Earth.
Vanuit Stanley Park zijn we naar Davie Street gegaan, de “gay village” van Vancouver. We konden natuurlijk niet in Vancouver zijn geweest zonder daar ook even geweest te zijn. We waren ook benieuwd of het een beetje dezelfde atmosfeer had, als Church Street in Toronto. Omdat we niet precies wisten waar op Davie Street we moesten zijn, zijn we maar op goed geluk ergens uitgestapt en hebben via een omweg om de Inukchuk te fotograferen, uiteindelijk de straat gevonden en zodra de eerste regenboogvlaggen in zicht waren wisten we dat we goed zaten.
Omdat we inmiddels ook al weer een beetje honger hadden gekregen kozen we een plek uit, waar we even een broodje konden eten en waar we tegelijkertijd in de zon “in de etalage” konden zitten. Qua atmosfeer deed het ook inderdaad wel denken aan Church Street, temeer daar we meteen ook weer in gesprek raakten met een hele leuke vrouw die naast ons kwam zitten, een muzikante/healer die schuin tegenover het restaurantje in een esoterisch winkeltje werkte. En terwijl we met haar zaten te kletsen, kwam er plotseling een bekende van mij uit Toronto voorbij lopen. Voor trouwe volgers van dit weblog: de eigenaar van het schattige Paris Hilton-hondje luisterend naar de naam Tinsel. Wat een toeval. Inmiddels woont hij in Vancouver en was hij natuurlijk ook erg verbaasd om mij nu weer in Vancouver te zien. Het was natuurlijk ook te toevallig, dat we elkaar daar zagen. Voor hetzelfde geld, waren we ergens anders gaan zitten, of al eerder naar Davie Street gegaan, of had hij net iets uit zijn tas gehaald, terwijl hij langs ons liep. Maar goed, toeval bestaat niet! En het was erg leuk om even een kwartiertje met z’n vieren een erg leuk gesprek te voeren over van alles en nog wat. Het was namelijk direct geen koetjes en kalfjes, maar echt een leuke ontmoeting.
Inmiddels was het zonnetje lekker op ons bolletje aan het branden zo uit de wind en eigenlijk hadden we daar nog uren kunnen zitten, maar we besloten toch maar om plaats te maken voor andere clientèle. Op de terugweg naar ons hotel deed de bus er opmerkelijk langer over en stapten er iedere halte veel mensen in en uit dus voordat we goed en wel het centrum uit waren, waren we ongeveer al een half uur verder. Maar ach, we zaten, en we zagen nog wat van de stad ook, dus we hadden niets te klagen.
En eenmaal bij het hotel aangekomen, hebben we onszelf getrakteerd op het lekkere buitenzwembad. Jawel. We zijn lekker in de openlucht gaan zwemmen en bubbelen in de jaccuzi. Het was natuurlijk allemaal lekker verwarmd, maar de openlucht voelde heerlijk aan, dus het was echt een cadeautje om daar aan het eind van de middag met een ondergaande zon lekker rond te dobberen.
En na het eten zijn we nog lekker even in de Mall onze laatste souvenirs gaan kopen en hebben we zelfs na drie dagen zoeken nog de rode Vancouver 2010 wanten kunnen kopen, die we overal zagen, en die Oprah zelfs aan haar publiek had gegeven, maar die overal uitverkocht waren. Uiteindelijk had Zellers net een nieuwe lading binnen gekregen en was onze buit ook weer binnen.
Hierna maar weer lekker op tijd naar bed gegaan en alvast gedroomd over de gouden kansen van Sven op de 10 kilometer. Little did we know…… gepost door Loek om 12:35
donderdag 25 februari 2010
geschreven door: Bert
Na het ontbijt konden we het niet langer meer uitstellen, we moesten de koffer weer in gaan pakken. Gelukkig waren we verstandig geweest en hadden niet teveel meegenomen en zelfs met alle Olympische mascottes en dekens erin, kon de koffer nog dicht zonder dat we lokale dikke Bertha hoefde te charteren. Nadat we deze hadden afgegeven bij de receptie van het Hilton hotel vertrokken we met de Skytrain richting de Olympic Oval waar de 10 kilometer gereden zou worden. We hadden onze oranje pakjes nog maar even apart in een tasje meegenomen, iets wat de meeste van onze reisgenoten niet hadden gedaan. We zagen de Skytrain vollopen met mensen gehuld in oranje boa’s, petjes, mutsen en sjaals. Dus toen wij uiteindelijk in de rij stonden om het stadion binnen te komen verloren we alle gene en trokken we ons gebloemde shirt aan, zetten de “frau Antje” kapjes op en haalde onze Boris de Beer uit de tas die we voor de gelegenheid hadden voorzien van een Olympische muts. Blijkbaar weten wij in een zee van oranje toch nog op te vallen, want in een mum van tijd hoorde we het eerste “excuse me” van mensen die ons op de foto wilde zetten of hun kinderen op de gevoelige plaat wilde zetten met ons. Even tussendoor, mensen die ineens het gevoel hebben naar SBS6 te zitten kijken, schrik niet, dat kan kloppen. Dat komt door het woord gevoelige plaat, wat natuurlijk nergens op slaat. Het is een term uit de begintijd van de fotografie, lang achterhaald. Bij SBS6 hebben ze echter geleerd dat je nooit iets moet herhalen, dus als je al het woord camera hebt gebruikt, moet je iets ander verzinnen. En dan trekken ze een blik met synoniemen open. Ik heb ze ooit in een stuk over haringen het woord zilte lekkernij horen vallen en voor Loek en mij is dat voortaan het toonvoorbeeld van fout gebruik van synoniemen (of moet ik nu een synoniem verzinnen voor synoniem?). Let maar eens goed op bij Hart van Nederland. Maar nu vraag je je natuurlijk af lieve lezer, waarom gebruik je dan zelf het woord gevoelige plaat? Dat doe ik omdat ik zelf ook het woord camera niet nogmaals wilde gebruiken en een mens die vroeg in de morgen met een jetlag in de botten een weblog schrijft soms gekke sprongen maakt.
Maar goed terug naar Vancouver. Toen wij door de strenge security waren geweest. Konden we, na nog behoorlijk wat foto stops, plaats nemen op onze stoetjes in het stadion. De sfeer was geweldig, ook al omdat Kleintje Pils al aan het spelen was. Grappig genoeg was ook bij deze baan weer het principe “alles lijkt groter op televisie” van toepassing. Terwijl de eerste ritten plaats vonden liep het stadion langzaam steeds voller en verschenen ook onze prins en prins in beeld. Jammer genoeg zaten ze helemaal aan de andere kant van het stadion, waardoor we er alleen foto’s van het niveau slechte paparazzi van konden maken. De spanning steeg toen de eerste Nederlander aan de start kwam, maar je voelde dat iedereen de adem in hield voor Sven. En toen kwam hij aan de start en knalde er gelijk helemaal in, iedereen was uitzinnig en juichte maar door. Maar ineens vond er een kentering plaats in de sfeer. Je zag wat mensen vertwijfeld om zich heen kijken, er werd geluisterd. Er flitste even een beeld langs van Sven die een raar hupsje deed op het grote scherm. Het was nog niet duidelijk wat er aan de hand was, maar dat zou niet lang meer duren. Nadat de race voorbij was, kondigde de speaker aan dat Sven in de verkeerde baan was gaan rijden en dus gediskwalificeerd zou worden. De enthousiaste stemming in het stadion veranderde in terneergeslagen en mensen besloten om meteen te vertrekken. Omdat wij ineens ook herinnerd werden aan het feit dat we diezelfde dag nog naar Nederland terug zouden reizen besloten we dat voorbeeld maar te volgen. En nadat we onze oranje outfitjes hadden verruild voor ons normale kloffie vertrokken richting de Skytrain. Het weer had besloten mee te huilen om Sven, want het regende.
Nadat we nog even gewinkeld hadden en wat gegeten gingen we terug naar het hotel waar de bus ons op kwam halen. We weten ook gelijk weer waarom we nooit een reis meer boeken bij een reisorganisatie, want we miste nog bijna het vliegtuig, omdat de betreffende hostess alles zo ontzettend stom had geregeld en we anderhalf uur erover hebben gedaan om op de luchthaven te komen. Veel van die tijd bestond uit het zoeken naar mensen in het Holland Heineken Huis, die al op de luchthaven bleken te zijn. En die mensen waren niet eigenwijs, maar gewoon in verwarring gebracht door Hetty Hostess die bij het uitreiken van de hersencellen in de rij met maximaal vijf items moet hebben gestaan. Maar goed ik verspil er in dit weblog verder geen woorden aan, mijn stresslevel steeg al genoeg toen we twee uur voor de vlucht nog niet op de luchthaven waren. Om diezelfde reden ga ik hier ook niet uitweiden over voorkruipende, negatief pratende Nederlanders.
Echter eenmaal in het vliegtuig, wat vrijwel op tijd vertrok verliep alles weer rustig en konden we zelfs een beetje slapen. En daarmee is onze vakantie ten einde. Binnenkort kun je in dit weblog nog verwachten: een link naar een uitgebreide selectie van de foto’s en een klein fimpje met wat highligts!
Lezers die goed hebben opgelet zullen echter zich realiseren dat we over maandag nog niets hebben geblogt. We zijn die dag naar het aquarium geweest en hebben heerlijk genoten van het weer. De foto’s zullen wat deze dag betreft voor zich spreken. Oh en als je denkt dat deze laatste dag ervoor heeft gezorgd dat wij geen leuke vakantie hebben gehad, heeft het zeer mis. Wij kijken met heel veel plezier terug op onze mooie tijd in Vancouver! gepost door Bert om 06:20
maandag 22 februari 2010
geschreven door: Loek
Omdat we al weer heel vroeg wakker waren, zijn we op tijd gaan onbijten en waren we voor acht uur al het hotel uit.
De dag begon rustig met een zen-wandeling door het Dr. Sun Yat-Sen Classical Chinese Garden & Park. Althans dat was de bedoeling. Blijkbaar hield Dr. Sun Yat-Sen zelf wel van uitslapen, want hij opende zijn deuren pas om half tien. Maar geen nood, door iedere kier en gat in de muur wist ik nog een foto te maken, dus bij thuiskomst zal de wandeling er spectaculair uit zien.
Vervolgens liepen we door naar Gastown, het oude centrum van Vancouver. Op dit tijdstip vooral bevolkt door zwervers, die waarschijnlijk net zo oud waren als het centrum zelf, en wij. Als eerste natuurlijk foto’s gemaakt bij het standbeeld van de naamgever van Gastown: Gassy Jack, die er verbazingwekkend hetzelfde uitzag als al de zwervers die we van ons af aan het slaan waren terwijl we daar liepen. En vervolgens een kleine honderd meter verderop nog een “landmark” bekeken, die je echt gezien moet hebben als je in Vancouver bent geweest, want anders kun je niet meepraten: de Steam Clock, die precies om 9.00 uur voor ons een demonstratie gaf van zijn stoomconcert.
Inmiddels waren wij natuurlijk ook al weer een paar souvenirzaken in gegaan om wat Olympische parafernalia aan te schaffen, dus bepakt en bezakt met Muk Muk-mutsen en –dekens verlieten we Gastown om door te lopen naar het West End, waar we alleen even de Art Deco Marine Building gingen bezichtigen.
Vervolgens op naar het Holland Heineken Huis om daar even rond te kijken en de sfeer van Nederlandse Goud en verschraald bier tot ons te nemen. Helaas niet warm ontvangen door Erika Terpstra, maar goed de dag ervoor hadden we al met Hans van Breukelen (in sportoutfit) in de lift gestaan, die ons bekende dat hij er een paar wijntjes af ging trainen, dus we hadden niets te klagen! Om naar het HHH te komen, zit je een behoorlijke tijd in de SkyTrain en dat is ongeveer even ver als de Richmond Oval dus we weten nu dat we dinsdag ruim op tijd naar het stadion moeten vertrekken.
Op de terugweg zijn we uitgestapt bij het Queen Elizabeth Park, waar de lente echt al begonnen was. Wat een heerlijkheid om al bloeiende narcissen te zien. In het midden van het park staat de Bloedel Floral Conservatory, een tropische plantenkas, waar we genoten hebben van de flora en fauna van alle windstreken. Je kon een prachtige ronde lopen waarbij je je in een tropisch oerwoud waande en je je helemaal over kon geven aan de bloemen, de bomen, de planten, de tropische vogels en de ratten. De wat!? Ja, de ratten. Het klinkt meteen erger dan dat het was, maar op een gegeven moment ontdekten we een rat, die onder de voederbak van een papegaai, lekker zat te genieten van het voer dat ernaast was gevallen. Ach, het was vast een subtropische inheemse geïmporteerde rattensoort. Maar dat deed verder totaal niets af aan de beleving van de kas.
Toen we het park verlieten, was ons ochtendprogramma eigenlijk ten einde en zouden we richting hotel gaan, maar omdat het toen al 13.30 uur was en we nog heel graag naar het Museum of Anthropology wilden gaan, dat al om 17.00 dicht ging, besloten we toch maar door te gaan, omdat het nog een hele reis was naar de campus van de University of British Columbia (UBC), waar het museum zich bevond. Met de metro, de bus en te voet waren we nog ruim een uur onderweg, dus het was maar slim van ons dat we meteen door gegaan waren. Het was opvallend stil op de campus, maar toen realiseerden we ons opeens dat het zondag was. Echt de hele dag niet bij stil gestaan. Het was nog een behoorlijke zoektocht naar het museum, maar uiteindelijk zonder al te veel om te lopen kwamen we toch op de plaats van bestemming aan, waar we eerst even wat gedronken hebben om bij te tanken en ons vervolgens helemaal gestort hebben op de vele First Nations artefacts, zoals totempalen, kano’s en maskers, maar ook een hele grote collectie aan andere oudheidkundige voorwerpen van andere culturen, van Kantonese operakostuums, tot Delft-blauw keramiek en van bontmutsen uit Mongolië tot een beeld van het “laatste avondmaal” van Lucifer. We hadden het museum nagenoeg voor onszelf, blijkbaar is de gemiddelde Olympische toerist meer in bier en sport geïnteresseerd dan in de versierde deurstijlen van de Kwakwaka’wakw, dus we konden heerlijk op ons gemak alles bekijken. En we waren heel erg blij dat we meteen door gegaan waren, want anders waren we misschien wel niet meer gegaan, of veel te laat en dan hadden we al dat moois moeten missen.
Vervolgens dan eindelijk terug naar het hotel, maar voor dat we daar aankwamen eerst nog even ergens iets gegeten, want op zo’n dag ontwikkel je natuurlijk ook een gezonde eetlust, ook al hadden we ’s ochtends een stevig ontbijt gehad en tussendoor ook nog ergens een broodje gegeten.
Toen we dan eindelijk op de hotelkamer kwamen, hoorden we dat ook Ireen Wüst een gouden plak had gehaald op de 1.500 meter. Het begint nu wel op te vallen dat sinds wij hier zijn de Nederlanders veel beter zijn gaan schaatsen. Waarschijnlijk is dat het tegenwicht van het feit, dat als wij in Canada zijn, dat het kabinet dan altijd valt! Maar inmiddels was het al te laat om nog naar de huldiging in het HHH te gaan, maar eerlijk gezegd vonden we dat ook niet zo erg nadat wij de zaal gezien hadden, waar ze ’s avonds 7000 oranje supporters in persen, daar kregen we bij de gedachte alleen al claustrofobie van.
Inmiddels is het hier maandagochtend, ben ik weer veel te vroeg wakker en kijk ik uit naar de laatste volle dag in Vancouver. gepost door Loek om 14:41
zondag 21 februari 2010
geschreven door: Loek
Met pijn en moeite hebben we ons gisterenavond na aankomst in Vancouver wakker gehouden. We waren rond 19.00 uur plaatselijke tijd in het hotel en we wisten dat we zeker tot 22.00 wakker moesten blijven om de jetlag voor te blijven. (Je moet je dat voorstellen als om 4.00 uur ’s nachts thuiskomen na een zware dag en dan verplicht nog tot 7.00 uur opblijven, want in die tijden leefden wij eigenlijk nog op dat moment.) Maar een bezoek aan het winkelcentrum Metropolis, dat hier op een steenworp afstand vandaan is, gaf voldoende afleiding om in ieder geval tot 21.00 uur wakker te blijven en toen we eenmaal op de hotelkamer waren en allebei nog even lekker gedoucht hadden vielen we rond 22.00 uur echt als een blok in slaap.
Om vervolgens om 5.00 uur wakker te worden. Lekker vroeg, dus pluk de dag. Gelukkig kun je hier vanaf 6.00 uur al ontbijten en zo vroeg zijn we niet gegaan, maar het scheelde niet veel. Daardoor was het nog lekker rustig in het restaurant. Het ontbijt was zeer uitgebreid. Je kon het zo gek niet bedenken of je kon het pakken. Ik zelf heb me helemaal volgegeten aan roerei met bacon en worstjes, een onvervalste Egg Benedict en daarna nog een toetje van een vol bord vers fruit en een citroenkoffiebroodje. En dat alles met koffie en jus d’orange. Heerlijk! En een hele goede bron van energie voor ons eerste bezoek aan downtown Vancouver. Voor 8.00 uur zaten we al in de Sky Train richting het centrum. Het openbaar vervoer is hier ook weer prima geregeld, dus in 20 minuten kwamen we bij ons eindstation “Waterfront”, waar vandaan we al snel bij het iconische Canada Place aankwamen, dat op dit moment helemaal overgenomen is als achtergrond voor televisieverslaggevers. Wij konden er dan ook niet langslopen, alleen maar vanuit de verte foto’s van maken.
Vervolgens zijn we in het prachtige lentezonnetje verder langs het water gelopen en per toeval stuitten we zelfs nog op de Olympische vlam. We liepen de hele tijd te verzuchten hoe heerlijk het wel niet was om deze prachtige stad te zien en ondertussen de warme stralen van de zon op onze huid te voelen. De hoeveelheid zonnevitamines die we vandaag tot ons hebben genomen compenseren in ruime mate het druilerige weer waarmee we Nederland verlieten.
Na een uurtje rondgelopen te hebben zijn we weer terug naar het hotel gegaan.
Voor Bert was zijn winterjas namelijk echt veel te warm, vandaar dat we even Metropolis in zijn gegaan om een andere jas te kopen. Het is een kek jack geworden, dat hier veel beter op z’n plaats is, dat de dikke, gevoerde jas, die hij van huis meegenomen had. En nadat we nog even op de hotelkamer waren geweest zijn we opnieuw de stad in gegaan. Inmiddels was ook de rest van de stad ontwaakt en zat de Sky Train opeens bomvol. Ook bij Canada Place was er bijna geen doorkomen meer aan. Waar we een paar uur eerder nog het rijk voor onszelf hadden, was het nu een kolkende massa van Olympische toeristen. Gelukkig konden wij snel fietsen huren en de massa ontvluchten door een fietstocht om Stanley Park te maken.
Een tocht van een kleine 10 kilometer langs het water met de meest prachtige vergezichten over Vancouver en omgeving. We moesten oppassen om niet om de vijf seconden stil te staan om foto’s te nemen, want zo mooi was alles.
Toen we na anderhalf uur onze fietsen weer inleverden was het zo mogelijk nog drukker geworden en wilden we eigenlijk alleen maar weg uit de enorme drukte. Dat was nog een hele toer, omdat het echt zo druk was, dat je als het ware het metrostation in geperst werd en er uiteindelijk op de eindbestemming weer uitgespuugd werd. Een beetje een claustrofobische ervaring, maar dat mocht de pret zeker niet drukken!! We zijn toen in de Food Court iets gaan eten en hebben heerlijke fried noodles gegeten. Daarna nog een beetje geshopt en toen naar de hotelkamer waar we nog het belangrijkste deel van de 1.500 meter mee hebben gekregen. Wat een prestatie van Mark Tuitert, of Marc Toidert, zoals het hier uitgesproken wordt. Dat had ik echt niet gedacht. In de metro had ik vanmiddag nog tegen een Amerikaan gezegd, dat de Nederlanders bij de 1.500 meter niet echt een realistische kans op eremetaal hadden! Nou, die woorden moet ik dus terugnemen. Wat ontzettend leuk om zoiets hier mee te maken en wat een prachtige bekroning op een toch al zo’n mooie dag. En dan moet de avond hier nog beginnen!
gepost door Loek om 04:16
zaterdag 20 februari 2010
geschreven door: Bert
Meer volgt later, maar nu alvast wat sfeer beelden!
gepost door Bert om 19:53
geschreven door: Bert
De heenreis was een groot succes. We hadden besloten om lekker relaxed met de taxi naar Schiphol te gaan. Die hadden we om 14.00 uur besteld, maar om 11.00 waren we eigenlijk al helemaal klaar om te gaan. De resterende tijd hebben we op de bank doorgebracht. Een beetje zappend en smachtend naar het moment dat het 14.00 uur zou worden. Gelukkig was de taxi ruim op tijd en eindelijk begon onze vakantie naar Vancouver.
We hadden deze keer voor het eerst gebruik gemaakt van de zogenaamde online check-in mogelijkheid. Je kunt dan 30 uur van te voren online inchecken en zelf je stoel al uitkiezen. Omdat we er vroeg bij waren, hadden we goede plaatsen kunnen kiezen. Het afgeven van de bagage was zo gebeurd en bij de douane hadden we maar een paar mensen voor ons. Zo snel waren we nog nooit door de incheckprocedure gegaan. En daarna was het weer even wachten, maar die tijd hebben we gevuld door te winkelen, te lezen, langzaam naar de gate te lopen en natuurlijk door de celebs te observeren die we tegen kwamen. We zagen Rintje Ritsma, Jochem Uytdehaage en Hans van Breukelen. Rintje werd gelijk een beetje bestormd door de andere prijswinnaars en ging gewillig met iedereen op de foto. De foto’s werden gemaakt door iemand die erbij was en op een bepaald moment kwam er nog een stel aan, die ook een foto wilde laten maken. Dus Rintje kwam er weer enthousiast bij staan. Maar ze stuurden hem weg, ze wilde alleen een foto waar ze samen op stonden. Waarschijnlijk hadden ze niet eens door wie Rintje was. Natuurlijk vraag je je af, lieve lezer, waar dan onze foto van Rintje is. Helaas wij zijn gewoon beschaafd blijven zitten en hebben Rintje met rust gelaten. Overigens zag Loek ook nog Fons van Westerloo, maar die valt voor mij niet in de categorie Bekende Nederlanders.
De vlucht verliep prima. Het begon meteen al goed toen aangekondigd werd dat de vlucht geen 10 uur zou duren, maar slechts 9 uur. En daarmee duurde hij niet veel langer dan de vlucht naar Toronto. De service aan boord was geweldig, het eten echt opmerkelijk goed en het persoonlijk entertainmentsysteem was erg fijn. Films kijken, muziek luisteren, spelletjes spelen, een taalcursus volgen, het kon allemaal. Enig klein nadeeltje was de er over de vloer een koude luchtstroom ging, die vooral bij mij zorgde voor koude voeten. Maar al met al complimenten voor KLM. Mijn eerste vlucht ooit was ook met KLM, van Eindhoven naar Maastricht, die ging wel iets sneller.
Eenmaal geland waren we snel door de douane, ze waren er ook erg vriendelijk. De koffer arriveerde na niet al te lang wachten en een aantal lieve oude mensjes wees ons de juiste weg en toen waren we echt in Vancouver. Daar stond iemand klaar om ons op te vangen en toen alle andere gasten van ons hotel verzameld waren, werden we naar het hotel vervoerd. De incheck aldaar verliep razend snel, de keycard lag al klaar en nadat we eventjes hadden gepuzzeld hoe de lift werkt (ook met de keycard) kwamen we op de kamer aan. En die is heerlijk ruim.
Om niet te vroeg op bed te gaan liggen zijn we meteen gaan winkelen, maar toen we daar van terug kwamen stortten we toch echt in en zijn we heerlijk gaan slapen. En na een nacht lekker slapen zijn we weliswaar vroeg wakker, maar hebben we veel zin de dag! We moeten nog even afwachten hoe het uitzicht zal zijn, want momenteel is het nog donker. We hebben in ieder geval uitzicht op onze favoriet Canadese winkel Dollarrama.
Over donker gesproken, ik vergeet nog te vertellen dat we in het vliegtuig een mini-nachtje en mini-dagje hebben gehad. Toen we vertrokken om half zes Nederlandse tijd begon het al te schemeren. En we hadden verwacht dat we snel weer het licht in zouden vliegen. Maar dat gebeurde niet, als snel werd het helemaal donker. Na een paar uur vliegen kwam echter de zon weer op en werd het helemaal licht. Uiteindelijke landden we in Vancouver met zonsondergang. Overigens vlogen we over de Rocky Mountains, een zeer fraai gezicht vanuit het vliegtuig, wat zich helaas bijna niet op foto’s laat vastleggen.
En tot slot: zou het iets te betekenen hebben dat het nu al de tweede keer is dat we in Canada zijn en het kabinet valt? gepost door Bert om 15:07
geschreven door: Bert
gepost door Bert om 06:26
donderdag 18 februari 2010
geschreven door: Bert
We gaan ons best doen om op deze plek jullie helemaal op de hoogte te houden met foto’s, filmpjes en leuke beschrijving van onze avonturen. Als we de tijd kunnen vinden tenminste…… gepost door Bert om 18:55
zondag 7 maart 2010
geschreven door: Bert
This blog has moved
This blog is now located at http://weblog.bertvandewiel.nl/.
You will be automatically redirected in 30 seconds, or you may click here.
For feed subscribers, please update your feed subscriptions to
http://www.bertvandewiel.nl/weblog/rss.xml.
gepost door Bert om 08:52
zaterdag 27 februari 2010
geschreven door: Bert
Vancouver in beeld
Vanaf nu zijn de foto's en de video van Vancouver te bekijken.De foto's vind je hier: http://www.vancouver.loekenbert.nl
En dit is het filmpje:
gepost door Bert om 13:31
vrijdag 26 februari 2010
geschreven door: Loek
We waren dag 3 echt niet vergeten, hoor!
Als we er nu op terugkijken, dan mogen we echt heel erg blij zijn met het prachtige weer dat we getroffen hebben in Vancouver. Want vanaf de dinsdag dat we naar de 10km zijn gaan kijken, heeft het verder alleen maar geregend en is het grijs en grauw geweest in Vancouver. Terwijl wij dus drie dagen het meest prachtige weer van de wereld hebben gehad.Zo ook de derde dag, die we helemaal voor onszelf hadden om de stad in te gaan. Dankzij internet op de kamer, was ik er achter gekomen dat er nog een mogelijkheid was om de stad in te gaan. Op zich is de SkyTrain wel de meest snelle manier, maar met miljoenen extra toeristen in de stad vanaf een uurtje of 11 tot laat in de avond ook de meest overbevolkte manier. Maar met een beetje surfen had ik een bus ontdekt, die ons vanaf het Metrotown busstation, rechtstreeks naar Stanley Park bracht. En zeker op de heenweg, bleek dat een perfecte manier om naar het Vancouver Aquarium te gaan, dat in Stanley Park gevestigd is. Eigenlijk stond dat Aquarium op onze eerste dag al op het programma, maar aangezien we die gehuurde fietsen niet op slot konden zetten vonden we dat toch een beetje riskant.
De bus zette ons nagenoeg voor de deur van het Aquarium af en zowat direct na de opening liepen wij binnen. Zoals de dagen ervoor waren we weer vroeg wakker, hadden we op tijd ontbeten en waren we, voordat de grote toeristenstroom op gang kwam, er al weer op uit getrokken. Bij aankomst konden we meteen een dolfijnenshow bekijken, waarbij op een leuke manier van alles werd uitgelegd over de dieren. Het was niet een super gelikte kunstjes show, maar de kunstjes werden meer gebruikt ter verduidelijking van de informatie, wat een hele leuke show opleverde. Aangezien het een erg uitgebreid aquarium is, hebben we er de hele ochtend doorgebracht en hebben we niet alleen dolfijnen, beluga’s, zeehonden en otters gezien, maar ook allerhande tropische vissen, kwallen en zelfs een 4D-versie van scènes uit Planet Earth.
Vanuit Stanley Park zijn we naar Davie Street gegaan, de “gay village” van Vancouver. We konden natuurlijk niet in Vancouver zijn geweest zonder daar ook even geweest te zijn. We waren ook benieuwd of het een beetje dezelfde atmosfeer had, als Church Street in Toronto. Omdat we niet precies wisten waar op Davie Street we moesten zijn, zijn we maar op goed geluk ergens uitgestapt en hebben via een omweg om de Inukchuk te fotograferen, uiteindelijk de straat gevonden en zodra de eerste regenboogvlaggen in zicht waren wisten we dat we goed zaten.
Omdat we inmiddels ook al weer een beetje honger hadden gekregen kozen we een plek uit, waar we even een broodje konden eten en waar we tegelijkertijd in de zon “in de etalage” konden zitten. Qua atmosfeer deed het ook inderdaad wel denken aan Church Street, temeer daar we meteen ook weer in gesprek raakten met een hele leuke vrouw die naast ons kwam zitten, een muzikante/healer die schuin tegenover het restaurantje in een esoterisch winkeltje werkte. En terwijl we met haar zaten te kletsen, kwam er plotseling een bekende van mij uit Toronto voorbij lopen. Voor trouwe volgers van dit weblog: de eigenaar van het schattige Paris Hilton-hondje luisterend naar de naam Tinsel. Wat een toeval. Inmiddels woont hij in Vancouver en was hij natuurlijk ook erg verbaasd om mij nu weer in Vancouver te zien. Het was natuurlijk ook te toevallig, dat we elkaar daar zagen. Voor hetzelfde geld, waren we ergens anders gaan zitten, of al eerder naar Davie Street gegaan, of had hij net iets uit zijn tas gehaald, terwijl hij langs ons liep. Maar goed, toeval bestaat niet! En het was erg leuk om even een kwartiertje met z’n vieren een erg leuk gesprek te voeren over van alles en nog wat. Het was namelijk direct geen koetjes en kalfjes, maar echt een leuke ontmoeting.
Inmiddels was het zonnetje lekker op ons bolletje aan het branden zo uit de wind en eigenlijk hadden we daar nog uren kunnen zitten, maar we besloten toch maar om plaats te maken voor andere clientèle. Op de terugweg naar ons hotel deed de bus er opmerkelijk langer over en stapten er iedere halte veel mensen in en uit dus voordat we goed en wel het centrum uit waren, waren we ongeveer al een half uur verder. Maar ach, we zaten, en we zagen nog wat van de stad ook, dus we hadden niets te klagen.
En eenmaal bij het hotel aangekomen, hebben we onszelf getrakteerd op het lekkere buitenzwembad. Jawel. We zijn lekker in de openlucht gaan zwemmen en bubbelen in de jaccuzi. Het was natuurlijk allemaal lekker verwarmd, maar de openlucht voelde heerlijk aan, dus het was echt een cadeautje om daar aan het eind van de middag met een ondergaande zon lekker rond te dobberen.
En na het eten zijn we nog lekker even in de Mall onze laatste souvenirs gaan kopen en hebben we zelfs na drie dagen zoeken nog de rode Vancouver 2010 wanten kunnen kopen, die we overal zagen, en die Oprah zelfs aan haar publiek had gegeven, maar die overal uitverkocht waren. Uiteindelijk had Zellers net een nieuwe lading binnen gekregen en was onze buit ook weer binnen.
Hierna maar weer lekker op tijd naar bed gegaan en alvast gedroomd over de gouden kansen van Sven op de 10 kilometer. Little did we know…… gepost door Loek om 12:35
donderdag 25 februari 2010
geschreven door: Bert
Bye, bye Vancouver.
Toen we dinsdag wakker werden in Vancouver zagen we al dat deze dag anders zou worden dan de voorgaande. Het was namelijk bewolkt toen we naar buiten keken. Dat waren we niet gewend van “ons” zonnige Vancouver.Na het ontbijt konden we het niet langer meer uitstellen, we moesten de koffer weer in gaan pakken. Gelukkig waren we verstandig geweest en hadden niet teveel meegenomen en zelfs met alle Olympische mascottes en dekens erin, kon de koffer nog dicht zonder dat we lokale dikke Bertha hoefde te charteren. Nadat we deze hadden afgegeven bij de receptie van het Hilton hotel vertrokken we met de Skytrain richting de Olympic Oval waar de 10 kilometer gereden zou worden. We hadden onze oranje pakjes nog maar even apart in een tasje meegenomen, iets wat de meeste van onze reisgenoten niet hadden gedaan. We zagen de Skytrain vollopen met mensen gehuld in oranje boa’s, petjes, mutsen en sjaals. Dus toen wij uiteindelijk in de rij stonden om het stadion binnen te komen verloren we alle gene en trokken we ons gebloemde shirt aan, zetten de “frau Antje” kapjes op en haalde onze Boris de Beer uit de tas die we voor de gelegenheid hadden voorzien van een Olympische muts. Blijkbaar weten wij in een zee van oranje toch nog op te vallen, want in een mum van tijd hoorde we het eerste “excuse me” van mensen die ons op de foto wilde zetten of hun kinderen op de gevoelige plaat wilde zetten met ons. Even tussendoor, mensen die ineens het gevoel hebben naar SBS6 te zitten kijken, schrik niet, dat kan kloppen. Dat komt door het woord gevoelige plaat, wat natuurlijk nergens op slaat. Het is een term uit de begintijd van de fotografie, lang achterhaald. Bij SBS6 hebben ze echter geleerd dat je nooit iets moet herhalen, dus als je al het woord camera hebt gebruikt, moet je iets ander verzinnen. En dan trekken ze een blik met synoniemen open. Ik heb ze ooit in een stuk over haringen het woord zilte lekkernij horen vallen en voor Loek en mij is dat voortaan het toonvoorbeeld van fout gebruik van synoniemen (of moet ik nu een synoniem verzinnen voor synoniem?). Let maar eens goed op bij Hart van Nederland. Maar nu vraag je je natuurlijk af lieve lezer, waarom gebruik je dan zelf het woord gevoelige plaat? Dat doe ik omdat ik zelf ook het woord camera niet nogmaals wilde gebruiken en een mens die vroeg in de morgen met een jetlag in de botten een weblog schrijft soms gekke sprongen maakt.
Maar goed terug naar Vancouver. Toen wij door de strenge security waren geweest. Konden we, na nog behoorlijk wat foto stops, plaats nemen op onze stoetjes in het stadion. De sfeer was geweldig, ook al omdat Kleintje Pils al aan het spelen was. Grappig genoeg was ook bij deze baan weer het principe “alles lijkt groter op televisie” van toepassing. Terwijl de eerste ritten plaats vonden liep het stadion langzaam steeds voller en verschenen ook onze prins en prins in beeld. Jammer genoeg zaten ze helemaal aan de andere kant van het stadion, waardoor we er alleen foto’s van het niveau slechte paparazzi van konden maken. De spanning steeg toen de eerste Nederlander aan de start kwam, maar je voelde dat iedereen de adem in hield voor Sven. En toen kwam hij aan de start en knalde er gelijk helemaal in, iedereen was uitzinnig en juichte maar door. Maar ineens vond er een kentering plaats in de sfeer. Je zag wat mensen vertwijfeld om zich heen kijken, er werd geluisterd. Er flitste even een beeld langs van Sven die een raar hupsje deed op het grote scherm. Het was nog niet duidelijk wat er aan de hand was, maar dat zou niet lang meer duren. Nadat de race voorbij was, kondigde de speaker aan dat Sven in de verkeerde baan was gaan rijden en dus gediskwalificeerd zou worden. De enthousiaste stemming in het stadion veranderde in terneergeslagen en mensen besloten om meteen te vertrekken. Omdat wij ineens ook herinnerd werden aan het feit dat we diezelfde dag nog naar Nederland terug zouden reizen besloten we dat voorbeeld maar te volgen. En nadat we onze oranje outfitjes hadden verruild voor ons normale kloffie vertrokken richting de Skytrain. Het weer had besloten mee te huilen om Sven, want het regende.
Nadat we nog even gewinkeld hadden en wat gegeten gingen we terug naar het hotel waar de bus ons op kwam halen. We weten ook gelijk weer waarom we nooit een reis meer boeken bij een reisorganisatie, want we miste nog bijna het vliegtuig, omdat de betreffende hostess alles zo ontzettend stom had geregeld en we anderhalf uur erover hebben gedaan om op de luchthaven te komen. Veel van die tijd bestond uit het zoeken naar mensen in het Holland Heineken Huis, die al op de luchthaven bleken te zijn. En die mensen waren niet eigenwijs, maar gewoon in verwarring gebracht door Hetty Hostess die bij het uitreiken van de hersencellen in de rij met maximaal vijf items moet hebben gestaan. Maar goed ik verspil er in dit weblog verder geen woorden aan, mijn stresslevel steeg al genoeg toen we twee uur voor de vlucht nog niet op de luchthaven waren. Om diezelfde reden ga ik hier ook niet uitweiden over voorkruipende, negatief pratende Nederlanders.
Echter eenmaal in het vliegtuig, wat vrijwel op tijd vertrok verliep alles weer rustig en konden we zelfs een beetje slapen. En daarmee is onze vakantie ten einde. Binnenkort kun je in dit weblog nog verwachten: een link naar een uitgebreide selectie van de foto’s en een klein fimpje met wat highligts!
Lezers die goed hebben opgelet zullen echter zich realiseren dat we over maandag nog niets hebben geblogt. We zijn die dag naar het aquarium geweest en hebben heerlijk genoten van het weer. De foto’s zullen wat deze dag betreft voor zich spreken. Oh en als je denkt dat deze laatste dag ervoor heeft gezorgd dat wij geen leuke vakantie hebben gehad, heeft het zeer mis. Wij kijken met heel veel plezier terug op onze mooie tijd in Vancouver! gepost door Bert om 06:20
maandag 22 februari 2010
geschreven door: Loek
Dag 2, of hoe het kwam dat Bert 2 blaren op zijn voet had....
Dag 2 in Vancouver werd onverwacht de dag van 10 uur onderweg zijn. Hadden we ’s ochtends nog bedacht dat we een ochtendprogramma en een middagprogramma hadden, waarbij we tussendoor nog naar het hotel zouden gaan om even op adem te komen, uiteindelijk zijn we om kwart voor acht de deur uit gegaan om rond 18.00 uur pas weer terug te komen. En als we daarvan 20 minuten hebben gezeten, dan is het veel! Kortom een dag waarop we Vancouver nog beter hebben leren kennen. En om het er nog even in te wrijven: de hele dag scheen de zon en was het heerlijk warm. Ik was op een gegeven moment zelfs behoorlijk aan het zweten, maar dat kan ook komen omdat we in een subtropische plantenkas waren.Omdat we al weer heel vroeg wakker waren, zijn we op tijd gaan onbijten en waren we voor acht uur al het hotel uit.
De dag begon rustig met een zen-wandeling door het Dr. Sun Yat-Sen Classical Chinese Garden & Park. Althans dat was de bedoeling. Blijkbaar hield Dr. Sun Yat-Sen zelf wel van uitslapen, want hij opende zijn deuren pas om half tien. Maar geen nood, door iedere kier en gat in de muur wist ik nog een foto te maken, dus bij thuiskomst zal de wandeling er spectaculair uit zien.
Vervolgens liepen we door naar Gastown, het oude centrum van Vancouver. Op dit tijdstip vooral bevolkt door zwervers, die waarschijnlijk net zo oud waren als het centrum zelf, en wij. Als eerste natuurlijk foto’s gemaakt bij het standbeeld van de naamgever van Gastown: Gassy Jack, die er verbazingwekkend hetzelfde uitzag als al de zwervers die we van ons af aan het slaan waren terwijl we daar liepen. En vervolgens een kleine honderd meter verderop nog een “landmark” bekeken, die je echt gezien moet hebben als je in Vancouver bent geweest, want anders kun je niet meepraten: de Steam Clock, die precies om 9.00 uur voor ons een demonstratie gaf van zijn stoomconcert.
Inmiddels waren wij natuurlijk ook al weer een paar souvenirzaken in gegaan om wat Olympische parafernalia aan te schaffen, dus bepakt en bezakt met Muk Muk-mutsen en –dekens verlieten we Gastown om door te lopen naar het West End, waar we alleen even de Art Deco Marine Building gingen bezichtigen.
Vervolgens op naar het Holland Heineken Huis om daar even rond te kijken en de sfeer van Nederlandse Goud en verschraald bier tot ons te nemen. Helaas niet warm ontvangen door Erika Terpstra, maar goed de dag ervoor hadden we al met Hans van Breukelen (in sportoutfit) in de lift gestaan, die ons bekende dat hij er een paar wijntjes af ging trainen, dus we hadden niets te klagen! Om naar het HHH te komen, zit je een behoorlijke tijd in de SkyTrain en dat is ongeveer even ver als de Richmond Oval dus we weten nu dat we dinsdag ruim op tijd naar het stadion moeten vertrekken.
Op de terugweg zijn we uitgestapt bij het Queen Elizabeth Park, waar de lente echt al begonnen was. Wat een heerlijkheid om al bloeiende narcissen te zien. In het midden van het park staat de Bloedel Floral Conservatory, een tropische plantenkas, waar we genoten hebben van de flora en fauna van alle windstreken. Je kon een prachtige ronde lopen waarbij je je in een tropisch oerwoud waande en je je helemaal over kon geven aan de bloemen, de bomen, de planten, de tropische vogels en de ratten. De wat!? Ja, de ratten. Het klinkt meteen erger dan dat het was, maar op een gegeven moment ontdekten we een rat, die onder de voederbak van een papegaai, lekker zat te genieten van het voer dat ernaast was gevallen. Ach, het was vast een subtropische inheemse geïmporteerde rattensoort. Maar dat deed verder totaal niets af aan de beleving van de kas.
Toen we het park verlieten, was ons ochtendprogramma eigenlijk ten einde en zouden we richting hotel gaan, maar omdat het toen al 13.30 uur was en we nog heel graag naar het Museum of Anthropology wilden gaan, dat al om 17.00 dicht ging, besloten we toch maar door te gaan, omdat het nog een hele reis was naar de campus van de University of British Columbia (UBC), waar het museum zich bevond. Met de metro, de bus en te voet waren we nog ruim een uur onderweg, dus het was maar slim van ons dat we meteen door gegaan waren. Het was opvallend stil op de campus, maar toen realiseerden we ons opeens dat het zondag was. Echt de hele dag niet bij stil gestaan. Het was nog een behoorlijke zoektocht naar het museum, maar uiteindelijk zonder al te veel om te lopen kwamen we toch op de plaats van bestemming aan, waar we eerst even wat gedronken hebben om bij te tanken en ons vervolgens helemaal gestort hebben op de vele First Nations artefacts, zoals totempalen, kano’s en maskers, maar ook een hele grote collectie aan andere oudheidkundige voorwerpen van andere culturen, van Kantonese operakostuums, tot Delft-blauw keramiek en van bontmutsen uit Mongolië tot een beeld van het “laatste avondmaal” van Lucifer. We hadden het museum nagenoeg voor onszelf, blijkbaar is de gemiddelde Olympische toerist meer in bier en sport geïnteresseerd dan in de versierde deurstijlen van de Kwakwaka’wakw, dus we konden heerlijk op ons gemak alles bekijken. En we waren heel erg blij dat we meteen door gegaan waren, want anders waren we misschien wel niet meer gegaan, of veel te laat en dan hadden we al dat moois moeten missen.
Vervolgens dan eindelijk terug naar het hotel, maar voor dat we daar aankwamen eerst nog even ergens iets gegeten, want op zo’n dag ontwikkel je natuurlijk ook een gezonde eetlust, ook al hadden we ’s ochtends een stevig ontbijt gehad en tussendoor ook nog ergens een broodje gegeten.
Toen we dan eindelijk op de hotelkamer kwamen, hoorden we dat ook Ireen Wüst een gouden plak had gehaald op de 1.500 meter. Het begint nu wel op te vallen dat sinds wij hier zijn de Nederlanders veel beter zijn gaan schaatsen. Waarschijnlijk is dat het tegenwicht van het feit, dat als wij in Canada zijn, dat het kabinet dan altijd valt! Maar inmiddels was het al te laat om nog naar de huldiging in het HHH te gaan, maar eerlijk gezegd vonden we dat ook niet zo erg nadat wij de zaal gezien hadden, waar ze ’s avonds 7000 oranje supporters in persen, daar kregen we bij de gedachte alleen al claustrofobie van.
Inmiddels is het hier maandagochtend, ben ik weer veel te vroeg wakker en kijk ik uit naar de laatste volle dag in Vancouver. gepost door Loek om 14:41
zondag 21 februari 2010
geschreven door: Loek
Eerste dag in Vancouver
Met pijn en moeite hebben we ons gisterenavond na aankomst in Vancouver wakker gehouden. We waren rond 19.00 uur plaatselijke tijd in het hotel en we wisten dat we zeker tot 22.00 wakker moesten blijven om de jetlag voor te blijven. (Je moet je dat voorstellen als om 4.00 uur ’s nachts thuiskomen na een zware dag en dan verplicht nog tot 7.00 uur opblijven, want in die tijden leefden wij eigenlijk nog op dat moment.) Maar een bezoek aan het winkelcentrum Metropolis, dat hier op een steenworp afstand vandaan is, gaf voldoende afleiding om in ieder geval tot 21.00 uur wakker te blijven en toen we eenmaal op de hotelkamer waren en allebei nog even lekker gedoucht hadden vielen we rond 22.00 uur echt als een blok in slaap.
Om vervolgens om 5.00 uur wakker te worden. Lekker vroeg, dus pluk de dag. Gelukkig kun je hier vanaf 6.00 uur al ontbijten en zo vroeg zijn we niet gegaan, maar het scheelde niet veel. Daardoor was het nog lekker rustig in het restaurant. Het ontbijt was zeer uitgebreid. Je kon het zo gek niet bedenken of je kon het pakken. Ik zelf heb me helemaal volgegeten aan roerei met bacon en worstjes, een onvervalste Egg Benedict en daarna nog een toetje van een vol bord vers fruit en een citroenkoffiebroodje. En dat alles met koffie en jus d’orange. Heerlijk! En een hele goede bron van energie voor ons eerste bezoek aan downtown Vancouver. Voor 8.00 uur zaten we al in de Sky Train richting het centrum. Het openbaar vervoer is hier ook weer prima geregeld, dus in 20 minuten kwamen we bij ons eindstation “Waterfront”, waar vandaan we al snel bij het iconische Canada Place aankwamen, dat op dit moment helemaal overgenomen is als achtergrond voor televisieverslaggevers. Wij konden er dan ook niet langslopen, alleen maar vanuit de verte foto’s van maken.
Vervolgens zijn we in het prachtige lentezonnetje verder langs het water gelopen en per toeval stuitten we zelfs nog op de Olympische vlam. We liepen de hele tijd te verzuchten hoe heerlijk het wel niet was om deze prachtige stad te zien en ondertussen de warme stralen van de zon op onze huid te voelen. De hoeveelheid zonnevitamines die we vandaag tot ons hebben genomen compenseren in ruime mate het druilerige weer waarmee we Nederland verlieten.
Na een uurtje rondgelopen te hebben zijn we weer terug naar het hotel gegaan.
Voor Bert was zijn winterjas namelijk echt veel te warm, vandaar dat we even Metropolis in zijn gegaan om een andere jas te kopen. Het is een kek jack geworden, dat hier veel beter op z’n plaats is, dat de dikke, gevoerde jas, die hij van huis meegenomen had. En nadat we nog even op de hotelkamer waren geweest zijn we opnieuw de stad in gegaan. Inmiddels was ook de rest van de stad ontwaakt en zat de Sky Train opeens bomvol. Ook bij Canada Place was er bijna geen doorkomen meer aan. Waar we een paar uur eerder nog het rijk voor onszelf hadden, was het nu een kolkende massa van Olympische toeristen. Gelukkig konden wij snel fietsen huren en de massa ontvluchten door een fietstocht om Stanley Park te maken.
Een tocht van een kleine 10 kilometer langs het water met de meest prachtige vergezichten over Vancouver en omgeving. We moesten oppassen om niet om de vijf seconden stil te staan om foto’s te nemen, want zo mooi was alles.
Toen we na anderhalf uur onze fietsen weer inleverden was het zo mogelijk nog drukker geworden en wilden we eigenlijk alleen maar weg uit de enorme drukte. Dat was nog een hele toer, omdat het echt zo druk was, dat je als het ware het metrostation in geperst werd en er uiteindelijk op de eindbestemming weer uitgespuugd werd. Een beetje een claustrofobische ervaring, maar dat mocht de pret zeker niet drukken!! We zijn toen in de Food Court iets gaan eten en hebben heerlijke fried noodles gegeten. Daarna nog een beetje geshopt en toen naar de hotelkamer waar we nog het belangrijkste deel van de 1.500 meter mee hebben gekregen. Wat een prestatie van Mark Tuitert, of Marc Toidert, zoals het hier uitgesproken wordt. Dat had ik echt niet gedacht. In de metro had ik vanmiddag nog tegen een Amerikaan gezegd, dat de Nederlanders bij de 1.500 meter niet echt een realistische kans op eremetaal hadden! Nou, die woorden moet ik dus terugnemen. Wat ontzettend leuk om zoiets hier mee te maken en wat een prachtige bekroning op een toch al zo’n mooie dag. En dan moet de avond hier nog beginnen!
gepost door Loek om 04:16
zaterdag 20 februari 2010
geschreven door: Bert
Vancouver by day
Vroeg wakker zijn we na het ontbijt als snel de stad ingetrokken. Het weer is hier prachtig, lente! We gaan zo een nieuwe jas voor mij kopen, want mijn winterjas is veel te dik!Meer volgt later, maar nu alvast wat sfeer beelden!
gepost door Bert om 19:53
geschreven door: Bert
De eerste ochtend!
Zojuist hebben we onze eerste nacht doorgebracht in het Hilton Vancouver Metrotown hotel en ik kan je vertellen dat de bedden echt heel comfortabel zijn. We hebben twee, tweepersoonsbedden en hoewel het misschien wat minder romantisch is hebben we allebei een bed in beslag genomen vannacht. We hebben de lieve mascottes die we gekocht hadden eerlijk verdeeld en hoefden we dus niet alleen te zijn in het grote bed!De heenreis was een groot succes. We hadden besloten om lekker relaxed met de taxi naar Schiphol te gaan. Die hadden we om 14.00 uur besteld, maar om 11.00 waren we eigenlijk al helemaal klaar om te gaan. De resterende tijd hebben we op de bank doorgebracht. Een beetje zappend en smachtend naar het moment dat het 14.00 uur zou worden. Gelukkig was de taxi ruim op tijd en eindelijk begon onze vakantie naar Vancouver.
We hadden deze keer voor het eerst gebruik gemaakt van de zogenaamde online check-in mogelijkheid. Je kunt dan 30 uur van te voren online inchecken en zelf je stoel al uitkiezen. Omdat we er vroeg bij waren, hadden we goede plaatsen kunnen kiezen. Het afgeven van de bagage was zo gebeurd en bij de douane hadden we maar een paar mensen voor ons. Zo snel waren we nog nooit door de incheckprocedure gegaan. En daarna was het weer even wachten, maar die tijd hebben we gevuld door te winkelen, te lezen, langzaam naar de gate te lopen en natuurlijk door de celebs te observeren die we tegen kwamen. We zagen Rintje Ritsma, Jochem Uytdehaage en Hans van Breukelen. Rintje werd gelijk een beetje bestormd door de andere prijswinnaars en ging gewillig met iedereen op de foto. De foto’s werden gemaakt door iemand die erbij was en op een bepaald moment kwam er nog een stel aan, die ook een foto wilde laten maken. Dus Rintje kwam er weer enthousiast bij staan. Maar ze stuurden hem weg, ze wilde alleen een foto waar ze samen op stonden. Waarschijnlijk hadden ze niet eens door wie Rintje was. Natuurlijk vraag je je af, lieve lezer, waar dan onze foto van Rintje is. Helaas wij zijn gewoon beschaafd blijven zitten en hebben Rintje met rust gelaten. Overigens zag Loek ook nog Fons van Westerloo, maar die valt voor mij niet in de categorie Bekende Nederlanders.
De vlucht verliep prima. Het begon meteen al goed toen aangekondigd werd dat de vlucht geen 10 uur zou duren, maar slechts 9 uur. En daarmee duurde hij niet veel langer dan de vlucht naar Toronto. De service aan boord was geweldig, het eten echt opmerkelijk goed en het persoonlijk entertainmentsysteem was erg fijn. Films kijken, muziek luisteren, spelletjes spelen, een taalcursus volgen, het kon allemaal. Enig klein nadeeltje was de er over de vloer een koude luchtstroom ging, die vooral bij mij zorgde voor koude voeten. Maar al met al complimenten voor KLM. Mijn eerste vlucht ooit was ook met KLM, van Eindhoven naar Maastricht, die ging wel iets sneller.
Eenmaal geland waren we snel door de douane, ze waren er ook erg vriendelijk. De koffer arriveerde na niet al te lang wachten en een aantal lieve oude mensjes wees ons de juiste weg en toen waren we echt in Vancouver. Daar stond iemand klaar om ons op te vangen en toen alle andere gasten van ons hotel verzameld waren, werden we naar het hotel vervoerd. De incheck aldaar verliep razend snel, de keycard lag al klaar en nadat we eventjes hadden gepuzzeld hoe de lift werkt (ook met de keycard) kwamen we op de kamer aan. En die is heerlijk ruim.
Om niet te vroeg op bed te gaan liggen zijn we meteen gaan winkelen, maar toen we daar van terug kwamen stortten we toch echt in en zijn we heerlijk gaan slapen. En na een nacht lekker slapen zijn we weliswaar vroeg wakker, maar hebben we veel zin de dag! We moeten nog even afwachten hoe het uitzicht zal zijn, want momenteel is het nog donker. We hebben in ieder geval uitzicht op onze favoriet Canadese winkel Dollarrama.
Over donker gesproken, ik vergeet nog te vertellen dat we in het vliegtuig een mini-nachtje en mini-dagje hebben gehad. Toen we vertrokken om half zes Nederlandse tijd begon het al te schemeren. En we hadden verwacht dat we snel weer het licht in zouden vliegen. Maar dat gebeurde niet, als snel werd het helemaal donker. Na een paar uur vliegen kwam echter de zon weer op en werd het helemaal licht. Uiteindelijke landden we in Vancouver met zonsondergang. Overigens vlogen we over de Rocky Mountains, een zeer fraai gezicht vanuit het vliegtuig, wat zich helaas bijna niet op foto’s laat vastleggen.
En tot slot: zou het iets te betekenen hebben dat het nu al de tweede keer is dat we in Canada zijn en het kabinet valt? gepost door Bert om 15:07
geschreven door: Bert
We zijn in Vancouver
Hoewel we op dit moment onze ogen nauwelijks kunnen openhouden, wil we jullie toch vast een paar gemaakte foto's laten zien. En even melden dat de vlucht eigenlijk best mee viel. Hij was ook een uur korter dan verwacht.
gepost door Bert om 06:26
donderdag 18 februari 2010
geschreven door: Bert
Vancouver here we come!
Hoewel we eigenlijk nog maar kort weten dat we naar Vancouver gaan, klopt het voor mijn gevoel toch als ik zeg: eindelijk vertrekken we bijna. Vanaf het moment dat we te horen kregen dat we gingen zijn we er heel erg naar toe gaan leven. En met alle nieuws omtrent de Olympische Spelen krijgen we er alleen maar meer zin in! We willen zoveel dingen doen, het is de vraag of dat allemaal zou lukken in drie weken, laat staan in paar dagen. Maar een ding is zeker, we gaan met volle teugen genieten. En dachten we eerst nog op een veel koudere plaats terecht te komen, het tegendeel is waar. Kwakkelt de tempratuur hier rond 4 graden, in Vancouver is het maar liefst 15 graden en zonnig. Dus we krijgen ook nog eens een voorproefje op de lente.We gaan ons best doen om op deze plek jullie helemaal op de hoogte te houden met foto’s, filmpjes en leuke beschrijving van onze avonturen. Als we de tijd kunnen vinden tenminste…… gepost door Bert om 18:55
ARCHIEF
